اطلاعیه !
فرم عضویت در باشگاه مخاطبان





سیاست‌های موسیقی در جمهوری اسلامی ایران
ارزیابی و پیشنهاد - زمستان 1396


۱۷ اردیبهشت ۱۴۰۱   2560  3  0 گزارش نهاد
هنر موسیقی، برخلاف آنچه اغلب تصور می‌شود، در زمرۀ نخستین هنرهایی بود که به حرکت عمومی مردم در انقلاب سال 1357 پیوست. معارضۀ انقلابی، آنگونه که در آثار موسیقایی یا اندکی بعد در نقاشی‌های دیواری دیده می‌شد، هرگز در پردۀ سینما دیده نشد. موسیقی که از قابلیت‌های بیانی و امکانات تهییجی بالایی برخوردار است، با شدت‌گرفتن موج انقلاب، خیلی زود، شمایل انقلابی به خودگرفت. نیروی موسیقی انقلاب حتی توانست با ملاحظات دشوار رایج فقهی درگیر شود و با طرح خود به عنوان یک امکان سازنده، فضا را برای پذیرش موسیقی درون جمهوری اسلامی باز کند. اما آیا آنچه با موسیقی انقلابی متولد شد توانست به یک سیاست فعال در قبال موسیقی تبدیل گردد؟ این گزارش در جست‌وجوی امکانی برای یک سیاست فعال، روایتی از چهار دهه سیاستگذاری فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در حوزه موسیقی دارد.

این شماره از گزارش‌نهاد، با پژوهش و تالیف امیر راقب و در زمستان 1396 به سفارش پژوهشکده فرهنگ و هنر اسلامی تهیه شده است.

برای دریافت فایل PDF گزارش روی  کلیک نمایید.

فهرست مطالب 
مقدمه/ صورت‌بندی مسئلۀ موسیقی در جمهوری اسلامی
توصیف مسئله / سیاست موسیقی در جمهوری اسلامی چگونه ممکن است؟
گزینه‌های سیاستی
    غلبۀ فقه در سیاست‌گذاری موسیقی
    سیاست‌های معطوف به سازمان تولید
    سیاست‌های معطوف به سازمان توزیع
جمع‌بندی و پیشنهادات
    بازآرایی سازمان تولید موسیقی بر مبنای احیای تیم‌های هنری
    بازآرایی سازمان تکثیر موسیقی بر مبنای قطب‌های پایدار در بازار

 

موسیقی فقه سیاست
دیدگاهتان را بنویسید
نام

ایمیل

متن پیام ارسـال دیدگـاه
دیدگاه
در محاصرۀ ناملت‌ها
فلسطین، مسئله‌ای مربوط به سیاست داخلی است
اباصالح تقی‌زاده طبری   
دولتی که ملی باشد در پی جغرافیای مستقل خود می‌رود و چگونه می‌تواند با اسرائیل که موجودیتی مجعول و وابسته است و همچون ویروسی به اینجا و آنجا سرایت می‌کند، بسازد؟ اگر اسرائیل رسمیت یابد، هیچ دولت ملی در منطقۀ ما نمی‌تواند مطمئن به رسمیت خود باشد. به همین جهت است که مسئلۀ فلسطین، لااقل در منطقۀ سرنوشت‌ساز غرب آسیا، مسئله‌ای مربوط به سیاست خارجی کشورها نیست؛ هر موضعی در قبال اسرائیل مستقیما مربوط به موضع کشورها دربارۀ مردم خویش است.


سرمقاله
مشارکت ناامید
بدون تشکل‌یابی نیروهای مولد، نیروی انقلابیِ وفاداران جمهوری اسلامی به مصرف می‌رسد
محمدرضا هدایتی    سیدعلی کشفی   
فقدان گفتارهای سیاسی مؤثر و قدرتمند و کادر رهبری قابل‌اعتماد در این شرایط، می‌تواند سرنوشت متفاوتی برای این نیروها رقم بزند؛ سرنوشتی که یا نیروی ایجادشده را سرخورده‌تر می‌کند و فرومی‌نشاند یا آن را در جهاتی مغایر با منافع و قدرت ملی ایران به مصرف رساند. در این میان، شکل‌گیری تشکلی از نیروهای سیاسیِ مولّد که بتواند واجد گفتاری قدرتمند و امیدآفرین و کادر رهبری منسجم باشد، ضروری به نظر می‌رسد.


سرمقاله
جغرافیای ضعیف
سیاست همسایگی نمی‌تواند صرفا پیگیری منافع باشد
علیرضا شفاه   
چین قطعا باید در اولویت بالای همکاری‌های اقتصادی ایران قرار بگیرد اما نمی‌‌تواند سیاست همسایگی دولت آقای رئیسی را تضمین کند. چین کشوری آرام است و اقتصادی جهانی دارد. اقتضای سیاست خارجی چین این است که از جنگ‌های نیابتی ایران و عربستان جلوگیری کند اما اگر بنا باشد ثبات اقتصادی جامعۀ ایران منجر به قدرت‌نمایی‌ها و تنش‌های تازه‌ای در منطقه شود، قطعا چین ضامن فعالیت‌های اقتصادی‌ای نمی‌شود که به چنان نتیجه‌ای منجر شود. در ذیل همین محاسبه است که چین ذیل مزایایی که به این منطقه می‌بخشد مراقبت می‌کند که روی زمین لغزنده و پرفتنۀ آن پیراهن‌آلوده نشود. آیا ما می‌توانیم خودمان را به‌عنوان برندۀ مطلق منطقه معرفی کنیم و همۀ امنیت آن را تضمین نماییم؟





موسسه علم و سیاست اشراق
شماره تماس : 77136607-021


عضویت در باشگاه مخاطبین

اینکه چیزها از نام و تصویر خود سوا می‌افتند، زندگی را پر از هیاهو کرده است و این هیاهو با این عهد مدرسه که «هر چیزی خودش است» و خیانت نمی‌ورزد، نمی‌خواند. مدرسه آرام است و این آرامش بخشی از عهد و ادعای مدرسه است. هیاهو در مدرسه به معنای ناتوانی مدرسه در نامگذاری چیزها است؛ به این معناست که چیزها می‌خواهند از آنچه هستند فرا بروند. آنجا که می‌توان دانست از هر چیز چه انتظاری می‌توان داشت، دعوا و هیاهویی نیست، نظم حاکم است و هر چیز بر جای خویش است. اما اگر هرچیز حقیقتاً بر جای خود بود و از آنچه هست تخطی نداشت، دیگر چه نیازی به مدرسه بود؟ اگر خیانتی ممکن نبود مدرسه می‌خواست چه چیزی را بر عهده بگیرد. اگر حقیقت نامی دارد، از آن روست که امکان ناراستی در جهان هست. نام چنانکه گفتیم خود عهد است و عهد نگه داشت است و نگه داشت آنجا معنا دارد که چیزها از جای خود خارج شوند.

(تمام حقوق متعلق به موسسه علم و سیاست اشراق است)